Almost Certainly

It’s almost certainly impossible,
To appreciate the sheer abstract beauty of an explosion, but I like to picture it
As an intricate game of pinball: a single atom suddenly propelled forward
Bounces back and forth, shedding electrons on the way,
And hurtles through the massive gaps in what we think is a solid thing, a unit, an unalterable whole, a grain of gunpowder, say.
Until suddenly – MULTIBALL! With a flash of multicoloured light, the others come alive, and then
Things become much too fast to follow
Everything turns restless, and frantic, and twitchy, and as they start moving faster and faster they leave behind them trails of light, pthey weave and turn together and draw an orchid, a fiery flower that you only see bloom once.

It’s almost certainly intolerable,
To try and hear the music in the noise of an explosion, but I like to imagine it
As that moment in a song when the bass line finally kicks in, after the introductory
Clicks and clacks of the drumsticks smack the edge of the snare and the closed hi-hat.
And you’ve heard too many songs not to know what’s coming
But when the obligatory muffled power-chord finally bursts out with overwhelming power
Triggered by the detonating kick drum,
The sound still reaches down through your throat and grips your stomach tightly.
You cannot be ready, you can never be ready for this.

It’s almost certainly immaterial,
What the weather was like at the time of an explosion, but in my mind,
I see an old sepia snapshot of a perfect summer’s afternoon, with the weather all the better
Because you have to supply your own blue for the sky, conjure up your own white for the clouds, your own faded red for the crumbling bricks, your own brown
For the strange stains on the pavement.
There are no people in the picture, the exposure was too long,
Well,
Maybe here and there a blur, the slightest hint of a presence:
a hand that lingered on a doorknob, a hesitating foot.
But no more.

It’s almost certainly irrelevant,
One life lost in an explosion; but I like to believe that somewhere, someone refuses to acknowledge numbers like two hundred thousand or eighty-five percent, and instead
They chronicle meticulously
The misplaced cobblestones, the frantic flight of startled birds, the words still legible on the singed letters spilled from a leather bag, the balletic grace of a body flying through the air, trailing blood like an afterthought, in a perfect summer afternoon.
They will know she was twenty-nine; that the day before, she had written a soppy love letter to her husband;
that she hadn’t seen her two sons for a week; that she woke up light-headed that day, believing
against all evidence that things might just work out this time.
And I like to imagine that just before the shrapnel hit she stopped with her hand on a doorknob, balancing on one foot, thinking she had just heard
The beginning of a song.

Bohdan Piasecki, February 2010

---

Prawie na pewno

To prawie na pewno niemożliwe
Docenić roztrzęsione piękno eksplozji, ale ja lubię o niej myśleć
Jak o partii bilarda, takiego z salonu gier: pojedynczy atom nagle pchnięty w przód
Odbija się jak szalony tam i tu, i gubi elektrony
Pędzi przez luki ziejące w tym, w czym my widzimy całość, niepodzielną jednostkę, powiedzmy, ziarno prochu,
I nagle MULTIBALL! Wstrząs, i wśród kolorowych błysków reszta piłeczek ożywa, a wtedy
Wszystko gwałtownie przyśpiesza
Wszystko nagle nerwowe, rozedrgane, i pędzi pędzi wśród niewidzialnych szczelin pędząc kreśli kształt ze świetlistych śladów, kwiat, który kwitnie tylko raz.

To prawie na pewno nie do wytrzymania,
Szukać muzyki gdzieś w łoskocie eksplozji, ale ja sobie to wyobrażam
Jak ten moment w piosence, kiedy wreszcie wchodzi bas
Kończy się wstęp, suchy szczęk pałek o brzeg werbla i talerz.
Owszem, wszyscy słyszeliśmy zbyt wiele piosenek, żeby nie wiedzieć, co się zbliża
Ale i tak, kiedy stłumione struny gitar w końcu wybuchną pełną mocą
Zdetonowane dudniącym bębnem
I tak sięgną w głąb przez gardło i schwycą za żołądek
I nie możesz być na to, nigdy nie będziesz na to gotowy.

To prawie na pewno nieistotne,
Jaka była pogoda w momencie eksplozji, ale ja w myślach widzę
Odbitkę w sepii. Letnie popołudnie. Pogoda jest tym lepsza
Że sam musisz nadać niebu błękitny ton, sam wymyśleć biel chmur, sam wynaleźć
Własną wyblakłą czerwień dla cegieł, własny brunatny odcień
Dla dziwnych plam na chodniku.
Na zdjęciu nie ma ludzi, czas naświetlania za długi.
No,
Może tu i ówdzie ślad, rozmyty cień obecności:
Ręka na klamce, niezdecydowana stopa.
Ale nie więcej.

To prawie na pewno nieważne,
Jedno życie stracone w eksplozji, ale ja wierzę, że jest ktoś, dla kogo liczby takie jak dwieście tysięcy albo osiemdziesiąt pięć procent nie mają znaczenia. Zamiast tego
Prowadzi skrzętnie kronikę
Układu kocich łbów; łopotu skrzydeł przestraszonych wróbli; słów wciąż czytelnych na przypalonych listach, które wysypały się z chlebaka; gracji, godnej baletmistrza, z którą ciało wisi w powietrzu, ciągnąc za sobą od niechcenia starannie spleciony warkocz krwi, w gorące, letnie popołudnie.
Ktoś pamięta, że miała dwadzieścia dziewięć lat; że dzień wcześniej pisała list miłosny do męża; że od tygodnia nie widziała swoich synów; że tego dnia obudziła się z lekką głową, wierząc wbrew zdrowemu rozsądkowi, że jednak wszystko się jakoś ułoży.
Lubię wierzyć, że chwilę zanim uderzył odłamek, zatrzymała się na jednej nodze, z dłonią na klamce, myśląc, że właśnie usłyszała
Pierwsze dźwięki piosenki.

Bohdan Piasecki, marzec 2010